
11 juli vieren we onze Vlaams Nationale Feestdag.Â
In de morgen van 11 juli 1302 stonden op de Groeningekouter bij Kortrijk een Vlaams gemeenteleger van ongeveer 10.000 man sterk zij aan zij te wachten op de aanval van het Franse ridderleger. Frankrijk had twee jaar daarvoor Vlaanderen volledig geannexeerd en geprobeerd de Vlaamse steden te onderwerpen. Het Vlaamse volk echter, bewust van haar eigenheid, ging in het verzet en stond op tegen de Franse agressie. Die strijd in 1302 is om twee redenen uitzonderlijk: vanuit sociaal en vanuit militair oogpunt.
De opstand ontstond uit het volk zelf, zonder aansturing van een vorst. De Vlaamse graaf en zijn belangrijkste heren zaten trouwens in gevangenschap in Frankrijk. Slechts nadat de opstand algemeen werd, kon de militaire leiding gewaarborgd worden door de grafelijke familieleden die nog in vrijheid waren. Maar in de eerste plaats was dit de strijd van een volk tegen een vorst, de Franse koning, en niet de strijd tussen twee vorsten.
In de moderne perceptie wordt deze strijd vaak weg gezet als een taalstrijd, Vlaams tegen Frans. Dat was het zeker niet. De voornaamste oorzaak was wel degelijk sociaal, maar dan van de gewone arbeidersklasse die in opstand kwam tegen de versmachtende beleidsvoering van de patriciërs in de steden. De feodale machtsverhoudingen speelden daarenboven op een hoger niveau zeker hun rol mee.
De slag zelf was ook uitzonderlijk vanuit militair oogpunt. Voor de eerste maal in de bekende geschiedenis zou een leger van voetvolk een ridderleger verslaan. De Vlamingen behaalden een onmogelijk geachte zege. De oorlogsvoering zou in de toekomst dezelfde niet meer zijn.Â
In onze moderne tijden kunnen we alleen maar dromen van de zelfopoffering die onze voorouders vertoonden, om hun lijf en ziel letterlijk in de weegschaal te leggen ter verdediging van hun identiteit en hun rechten.Â
Het nationale bestuur wenst aan al onze leden, hun familie en vrienden een uitbundige feestdag toe!Â