Tien jaar geleden werd onze Ring boven de doopvont gehouden. Om dit te vieren weken we uit naar het prachtige domein Loweide in Moerbrugge (Oostkamp).
Het goed gevulde programma van ons lustrum was gevarieerd en werd voorgesteld in een zeer verzorgd programmaboekje.
De gasten werden ontvangen op het tuinterras met een receptie, waarna de ongeveer 70 aanwezigen naar de zaal ontboden werden voor het ernstiger luik. Dit werd ingezet door onze protocolmeester Tom Laloo met een welkomstwoord en een woord van dank aan allen die door hun aanwezigheid aan de avond een bijzondere betekenis gaven. Extra aandacht ging uit naar de gasten uit Zuid-Afrika waarmee onze Ring sinds haar ontstaan een unieke band heeft. ‘Tien jaar geleden werd de basis gelegd van wat sindsdien is uitgegroeid tot een hechte ring van vriendschap, engagement, cultuur en verbondenheid’ beklemtoonde onze protocolmeester nog.
Dan kwam onze stichtend voorzitter, Pieter Vandermoere, aan het woord. Hij gaf een kort overzicht van de ontstaansgeschiedenis en groei van de Ring en vergeleek haar met een schip waar na tijdsverloop sommige bemanningsleden aan wal blijven maar ook nieuwelingen – ‘kannewassers’ in scheepstermen – aanmonsteren, zodat we ons momenteel kunnen verheugen op 25 leden. Spreker benadrukte ook dat de Nederlandse taal en cultuur uitdragen en verdedigen, de kern van onze werking, ons uniek maakt in het aanbod van serviceclubs.
Dit was meteen een passende introductie van onze gastspreker van de avond : mevrouw Mia Doornaert. Het hoeft niet gezegd dat onze Ring zeer vereerd was deze erudiete en eloquente dame in haar midden te mogen ontvangen. Onder de titel ‘Van Pax Americana tot een woelige wereld’ hield spreekster haar feestrede-laudatio en kaartte daarbij een aantal van de huidige wereldproblemen aan die in haar recentste boek ‘Alles welbeschouwd’ uitgebreid ter sprake komen. Ze richtte zich o.a. op de bedreigingen en gevaren die op onze samenleving afkomen.
Haar waarschuwingen voor de gevaren van de islam (gestaafd met sluitende argumenten), de bedreiging van onze identiteit, taal en cultuur met o.a. een steeds toenemende verengelsing, de woke toestanden .... Haar boodschap viel niet in dovemansoren. We kunnen met grote stelligheid poneren dat de Marnixring ten volle deze bezorgdheden deelt en dat mevr. Doornaert de nodige bijval kende bewees ook het feit dat haar boek ‘Alles welbeschouwd’ als zoete broodjes van de hand ging.
Na deze uitgebreide lezing was het de beurt aan onze eregast uit Zuid-Afrika, dhr. Jaco Kleynhans, hoofd van ‘Internasionale Skakeling Solidariteit’ aldaar. Jaco is voor onze Ring zeker geen onbekende want hij was reeds aanwezig bij onze stichtingsbijeenkomst. Sindsdien is er een wederzijdse vriendschapsband gegroeid, die uitmondde in ons engagement voor twee sociale projecten ten bate van de behoeftigen van zijn gemeenschap. Jaco sprak zijn oprechte dank uit voor onze steun aan het ‘Helpsaamfonds van Orania’ en aan het ‘Kosblikkie- en Skooltassieprojek’. Zijn groet uit Zuid-Afrika, uiteraard in het Afrikaans, en een korte schets van de moeilijke toestanden in zijn land, werden door de aanwezigen gewaardeerd.
Tussen al die toespraken door mocht een muzikale noot niet ontbreken . Die werd met luister vervuld door celliste Mevr. Astrid Wauters. Zij vergastte de toehoorders op enkele muziekstukken uit een Cellosuite van Johann Sebastian Bach.
Het laatste woord was voor onze voorzitter Dieter Alyn. Dieter vertrouwde ons toe terzelfder tijd fier, tevreden en bezorgd te zijn.
Fier omwille van het feit dat we bovenvermelde spreekster in ons midden mochten hebben. Fier ook omdat onze Ring er steeds opnieuw in slaagt door het uitnodigen van gerenommeerde sprekers de vinger aan de pols te houden m.b.t. het politiek, sociaal en economisch reilen en zeilen in Vlaanderen en ver daarbuiten.
Tevreden omdat we blijven ijveren voor het behoud en promotie van onze taal en cultuur, kortom onze identiteit, doelstelling nr. 1 van de Marnixring. Tevreden ook omdat vriendschap en broederschap geen loze begrippen zijn in onze Ring. Tevreden tenslotte omdat we er blijven in slagen werk te maken van onze sociale doelen en zo onze Zuid-Afrikaanse taal- en stamverwanten die het moeilijk hebben, kunnen blijven steunen in woord en daad.
Maar bezorgd ook omdat onze cultuur en samenleving onder druk staan (denken we maar aan de woorden van gastspreker). Zelfbeschuldiging en minachting voor het eigene en woke-toestanden moeten halt toegeroepen worden.
Zo kwamen we aan het meer informele gedeelte van de viering dat zich in de zaal ernaast afspeelde onder de vorm van een’ kuiermaal’ (wandelend buffet) met bijhorende Kaapse wijnen. De formule laat toe om met heel wat mensen van gedachten te wisselen, waar dan ook gretig gebruik van gemaakt werd. Intussen zorgde Jan ‘Trekzak’ Janssens, vaste waarde in de Vlaamse Beweging, met zijn accordeon voor een ongedwongen sfeer. Een waardig einde van een geslaagde lustrumviering. Met dank voor allen die dit mogelijk maakten.
Jan Gunst